…de eerste tijd in groep 5.

De eerste paar weken waren gevuld met wennen, nieuw, ‘nog niet gedaan’ en kennismaken van allebei de kanten. Sommige kinderen kende hij nog van groep 2, anderen kende hij van de jaren dat hij hier rondliep, of als zij bij hem kwamen trakteren.

In de eerste weken was hij behoorlijk trots op zichzelf: hij kwam uit met zijn rooster, wat hij op zijn programma had staan, gebeurde ook.

De informatie-avond was naar zijn mening een succes, hoewel hij zich natuurlijk van tevoren te druk had gemaakt. Op de avond zelf kon hij terugvallen op zijn improvisatievermogen, want het gaat natuurlijk nooit zoals je van tevoren had bedacht. Wanneer leert hij nu eens loslaten?

In de groep zelf gaat het boven verwachting goed, hij zit nu op het punt waarvan hij had ingeschat op tweederde van het jaar te zitten. Met andere woorden, hij hoeft niet meer te wennen aan de groep, de dynamiek en het niveauverschil met 1-2. Verder zullen er natuurlijk dingen voorbij komen, waarbij hij zich achter de oren zal gaan krabben, maar … laat maar komen. De sfeer zit er goed in en hij ziet het met vertrouwen tegemoet.

Een grappige anekdote:

Bij schrijfles (Novoskript) deed meester een nep-raadspelletje. Welk woord gaan we deze keer schrijven (natuurlijk bepaalt hij welk woord). Hij liet kinderen raden. Bij de eerste was het al raak. Het woord dat hij in zijn hoofd had, werd direct geraden. Het woord stond ook in zijn dagrooster, als herinnering, geschreven, maar ja, dat is geen plek waar kinderen doorgaans een blik werpen. Meester verward en vraagt om opheldering:

- Heuh? Wist je al van tevoren welk woord het was?

- Nee, echt niet.

- Ja, maar…

- Meester, bel de directeur en zeg maar dat er een helderziende op school is..!

Hij weet nu nog niet of betreffend kind wél of niet gekeken heeft… maar het is een leuke groep en hij voelt zich met elke dag meer op zijn plaats,

Groet,

… drie jaar kleuters.

U leest het hier het eerst: na drie jaar met veel plezier bij de kleuters, slaat meester 2 groepen over en begint na de vakantie in groep 5. Wellicht is hij dan door nieuwe ervaringen wel genegen wat vaker van zich te laten lezen…

Ach ja, je kunt altijd hopen.

Groet,

… een heel slim (en ook lief) meisje dat precies weet wat zij moet doen twee weken voor haar rapport.

… een nieuwe wenner.

Na een hectische tijd, waarin veel administratie bijgewerkt, rapporten geschreven en gesprekken gevoerd zijn, was het tijd om een beetje bij te komen. Dacht hij.

Vanmorgen vroeg stond er een nieuw kind in zijn lokaal. En, juist op zo’n dag blijkt een normaal zo rustig kringritueel toch niet helemaal zo rustig. Stuiterende kinderen, zelfs een kind dat tijdens die kring in de broek plast. Het nieuwe kind bekeek het en werd er niet vrolijker van, net als meester trouwens.

Toen het nieuwe kind samen met een ouder kind naar de WC was gegaan en meester het toch wat lang vond duren, bleek het dat het nieuwe kind zat te huilen op de pot. Naar huis wilde ze, naar mama. Meester stelde haar gerust en hield haar voor dat het een leuke ochtend zou gaan worden. Heus.

Omdat de gemoederen wat hoog dreigden op te lopen, besloot meester in plaats van meteen te gaan werken even kort naar buiten te gaan. Met een klein laagje sneeuw hoopte hij iedereen, en zichzelf, weer wat adem te geven. Totdat de kinderen de gang op gingen om hun jassen te pakken. Net op dat moment liep de moeder van het kleine wennertje over de gang, zij werd rondgeleid door een ervaren schoolmoeder, die haar alle ins and outs van de school toevertrouwde. Meester kreeg het benauwd, besloot direct dat als het wennertje het hiermee te kwaad zou krijgen, zij dan maar weer mee met moeder zou mogen en we een andere keer een proefochtend moesten plannen. Wie schetste zijn verbazing toen het kleintje haar mama een paar flinke pakkerds gaf en dapper in de rij aansloot om naar buiten te gaan?

Aan het eind van de ochtend gingen de kinderen gymmen en ook dat ging van een leien dakje. In de afsluitende kring stak een ouder meisje haar vinger op en zei het volgende:

- ‘Meester, ik vind dat … vandaag op haar allereerste wendag een súperkanjer was!’

En dat was ze. Dat oudere meisje ook trouwens.

Groet,

… perenweer.

Meester moet echt eens een kladblokje bijdehand houden. Vorige week hoorde hij nog een opmerking die hij toch echt moest onthouden van zichzelf. Zeker toen een uurtje later de buurjuf hem vroeg waarom hij bulderde van het lachen en meester haar het antwoord schuldig moest blijven. De rest van de tijd piekerde hij zijn hoofd suf om het voorval weer voor zijn geestesoog te laten voltrekken. Het lukte niet. Tot vandaag. Iemand gebruikte een woord waardoor het voorval terugkwam.

Voor hij het nu weer vergeet, maar snel met u gedeeld:

- ‘En hoe was dat nou, bij de tandarts?’, vroeg de meester aan het tweedegroepsmeisje, dat de dag ervoor een kies had laten trekken.

- ‘Meester…’, antwoordde zij, terwijl zij hem doodserieus aankeek, ‘… een drá-ma.’

…

Vangsten van vandaag:

- ‘Heel vervelend jongens, we gaan nu even niet naar buiten: het regent pijpenstelen’, de opmerking van de meester gericht aan de groep.

- ‘Perenweer’, de toevoeging van het kereltje.

…

- ‘Ik word helemaal niet eng van enge films, of eng van bloed in films met schieten, of racen of boeven, dat is juist mijn liefste films…’, een opmerking nadat het in de kring ging over emoties.

…

- ‘Okee, we hebben nog wel even tijd voor een spelletje…’, meldde hij.

- ‘Yeah, báby!’, klonk het enthousiast naast hem.

- ‘Weet je wel wat dat betekent?”, klonk het daarnaast weer.

- ‘Euh…nee…?’

- ‘Ja, schatje’, waarop de kleine durfal, na eerst even verwonderd gekeken te hebben, het uitproestte en de kring ditzelfde liet doen.

Groet,

… een verjaardag, een snelle inzameling en een glazen huis.

3fm serious request: meester krijgt er bijna niet genoeg van. Vorig jaar werd zijn vakantie al voor een groot gedeelte opgeslokt door deze sympathieke actie, dit jaar is het weer zover. Als radioliefhebber geniet hij van de beelden die dit oplevert. Beelden die je 24/7 kunt bekijken op je TV, op kanaal 101 als je digitaal kijkt, op de infozender van je kabelexploitant of natuurlijk via Internet.

Vandaag moest hij even stoppen met kijken omdat zijn aanwezigheid op prijs gesteld werd op een fantastisch leuk verjaardags-samenzijn bij de tante van zijn liefste. Ook hier kwam serious request ter sprake en op initiatief van achterneefje Maurits werd er snel geld ingezameld. Meester en zijn lief zijn de snel gescoorde €95,10 hierna naar Breda gaan brengen. Kijk, dat het overmaken van dat geld minder energie en geld zou kosten is wellicht waar, maar ook veel minder leuk.

Hier zie je het bewijs dat ze er waren, compleet met het patatzakje van het restaurant van het samenzijn, gevuld met het ingezamelde geld. Coen Swijnenberg nam het geld aan en was hierbij allervriendelijkst, knap na zoveel uur werken. Hij voegde het requestlied ‘La vie en rose’ voor tante Ans direct aan het lijstje toe op zijn laptop. Of het daadwerkelijk uitgezonden is, werkelijk geen idee, maar daar gaat het natuurlijk ook helemaal niet om bij deze prima actie.

Hoewel het erg leuk was in Breda en de sfeer er erg goed was, vindt Meester dat het serious request-circus wat hem betreft volgend jaar wel in Giels en meesters stadje Haarlem mag plaatsvinden. De Grote Markt in Haarlem is ook een prima en mooie lokatie. Brengt trouwens ook een stuk sneller en makkelijker weg.

Groet,

… een gastlogje van collega Annemarie:

Het is even overschakelen na Sinterklaas, maar op dinsdag begint de kerststemming er toch al behoorlijk in te komen in groep 1/2 I. De boom staat er (nog zonder ballen), het adventslied wordt al goed meegezongen en buurjuf Marjolein heeft ook voor ons een mooie kerststal van Dick Bruna gekocht. Twee kinderen mogen hem bij haar gaan halen en daarna halen we de stal in de kring uit de doos. Een stal, bomen, herders en schapen, drie koningen en een kameel, een os en een ezel, Maria, Jozef, en natuurlijk kleine Jezus in zijn kribbe. Alles wordt op de kersttafel neergezet. Sorry jongens, hij is alleen om naar te kijken en niet om mee te spelen. Boegeroep uit de kring, maar juf weet het zeker: alleen om naar te kijken. OK, je mag best een figuurtje even oppakken om te bekijken, maar daarna moet je het terug zetten.

Maar als de kinderen naar huis zijn en juf de klas opruimt, ziet ze dat Jezus is verdwenen. Jezus ligt niet onder de kast of in de bouwhoek. Juf rommelt nog in wat blokkenbakken die in de buurt staan, maar besluit dat de kinderen morgen dan maar moeten zoeken.

De volgende ochtend tegen het einde van de werktijd vertelt juf het: de mooie kerststal, die we pas sinds gisteren hebben, is nu al niet meer compleet. Jezus is verdwenen. Jongens, juf begrijpt best dat het hele mooie figuurtjes zijn. Wie weet heeft iemand Jezus wel even geleend. Als je weet waar Jezus is, zeg het tegen juf. Juf wordt niet boos, ze wil gewoon dat Jezus weer terug komt.

Een sticker voor wie Jezus vindt! Dat hoef je kleuters geen twee keer te zeggen. De klas wordt grondig onderzocht: kasten verschoven, bakken omgekieperd en weer volgeladen, zelfs de zak van Sinterklaas, die nog wat zielig in een hoek ligt om te worden opgeborgen, wordt volledig uitgeschud. Alle laatjes gaan open. Maar Jezus komt niet boven water. Juf loopt inmiddels ook wat rond, hangt wat aan de muur, ruimt wat op, spoort wat aan. Ze ziet hoe een grote groep kleuters opgewonden het lokaal verlaat en richting de wc beweegt. Jongens, wat is er aan de hand, wat staan jullie toch met z’n allen een hoop lawaai te maken hier in de wc.

Juf, juf, Jezus ligt in de wc!

Juf snapt er niks van. Hoe kan Jezus in de wc liggen.

Hij ligt in de wc juf, hij ligt in de wc. X heeft het gezien!

Juf stuurt alle kinderen naar binnen, behalve X. X weet niet wie Jezus in de wc heeft gegooid. Maar hij heeft ‘m er wel in zien liggen. Maar even later vertelt X toch maar de ware toedracht: hij had Jezus even meegenomen naar de wc, alwaar Jezus per ongeluk in de pot viel. En wat doe je dan? Juist, dan trek je door. Dag Jezus!

Echt heel hard gaan lachen kan natuurlijk nu niet. En juf zou niet boos worden, dat had ze beloofd. Hoewel, dat was ervan uitgaande dat Jezus zou worden gevonden. Ze houdt het maar op een soort van ‘niet boos maar wel verdrietig’ reactie tegen X. En in de kring vertellen juf en X maar even hoe de vork in de steel zit aan het opgewonden publiek. Als juf even later een grapje maakt over kinderen door de wc trekken biedt de helft van de groep zich vrolijk aan als ‘slachtoffer’ maar begint het meisje dat vandaag voor het eerst kwam wennen heel hard te huilen. Ook dat nog.

Maar nu. De kerststal, die nog jaren mee zou moeten, heeft geen hoofdrolspeler meer.

Heeft iemand misschien nog een Jezus in de aanbieding?

Een kerstgroet van de juf,

Annemarie

… een verlaat Sintberichtje.

Vorige week vrijdag was een bijzondere dag. Sinterklaas kwam langs op school. Samen met drie pieten zorgde hij voor een geweldige ochtend. De pieten waren weer als vanouds grappig, bijdehand en voor jong en oud zeer aansprekend.

Bij aankomst naast de school zagen de kinderen de Sint aankomen in een zijspan. De bijbehorende motor werd vakkundig bestuurd door -meester denkt- Motorpiet. Het was, zoals dat gaat met de Goedheiligman, een spektakel.

De meester had zijn felgroene pietenmuts op. Hij dacht dat dat wel leuk was: de kinderen zouden hem goed herkennen. Nou, dit heeft hij twee kinderen volgehouden. Het tweede kind dat hij begroette wilde begroeten, gaf deze vreemde witte piet écht geen hand. Zelfs niet nadat zijn papa hem vertelde dat dit toch echt meester was. Pas na afzetten van zijn pietenmuts klaarde het gezicht op en gaf hij meester een ferme handdruk…

Zijn groep mocht om half tien op audiëntie bij de Sint. Hierbij werd een lied gezongen en flink gedanst. Hierna kreeg de groep twee grote pakketten met cadeaus mee. Deze werden in het lokaal geopend. In het ene pakket zat een groepscadeau: heel veel muziekinstrumenten. In het andere nog voor ieder kind apart een cadeau: voor de jongens een knuffelslang (kan dat?) en voor de meiden een tasje in de vorm van een hond. Voor de klasse(n)ouders waren er lekkere cadeaus: heerlijke speculaasbrokken.

Tijdens het eten en drinken ontstond een grappig gesprek:

- ‘Ik snap het niet: eerst zat Sinterklaas in een auto, toen in de motor…’

- ‘Niet! Hij kwam in de motor!’

- ‘Nee echt, hij zat in een auto… meester…?’

- ‘…ehm… pech…?’, probeerde hij.

- ‘Ja!’, zei een ander stellig, ‘Hij had pech! Ik zag het!’

Groet,

… een stiekeme actie.

Bij het schoen zetten zelf lieten de kinderen flink van zich horen. Het gezang heeft geresulteerd in prachtige schoenvullingen én ook nog eens een superverrassing voor de meester. Hoewel de meester vergeten had zijn eigen schoen erbij te zetten, was er wel een pakje voor hem: een prachtig gedicht én een jaarkalender. Dat is handig om allerlei dingen op te schrijven om niet te vergeten.

Groet, 

… schoenvulling.

Meester heeft een cadeau in zijn schoen gekregen. (Tja, dat krijg je als je al Sinterklaasliedje-neuriënd je schoenen uittrekt, de Sint hoort ook werkelijk álles…)

Dit cadeau ligt nu op school, want hij kon dit zijn groep niet onthouden. Het is het Gouden Penseelwinnende boek van Charlotte Dematons: Sinterklaas. Werkelijk fantastisch.

32 bladzijden, praktisch zonder één letter (natuurlijk wel chocoladeletters, dus:) woorden, over onze grote kindervriend. Van zijn onderkomen in Spanje, via de pakhuizen vol met cadeaus, zijn vertrek naar Nederland, een overzicht van de stoomboot, de aankomst in Nederland, het screenen van hulpklazen, nachtelijke avonturen op daken, gezellige huizen gevuld met families, naar de terugreis naar Spanje alwaar de bisschop hartelijk onthaald wordt door pieten die achtergebleven zijn, wordt het verhaal van Sinterklaas verteld.

Elke bladzijde is een feest voor het oog en voor de fantasie. Uiterst gedetailleerd en zonder woorden wordt duidelijk hoe het allemaal werkt en is daarmee uitermate geschikt voor de kleutergroep. Meester heeft het nu al zeven keer gelezen en (her)ontdekt nog steeds nieuwe aandoenlijke en grappige dingen op de rijk geïllustreerde pagina’s. Hij moet bijvoorbeeld nog steeds grinniken om het spugende pietje achterop de stooomboot op terugreis naar Spanje. Is dit hetzelfde pietje dat het hele boek door loopt te snaaien en nu toch echt te misselijk is?

De kinderen in de groep vinden het ook een fantastisch boek. Meester maakte echter wel duidelijk dat dit geen gewoon boek is en dus speciaal behandeld moet worden. Het boek ligt nu in de Sint-vertelkast en je mág het lezen, maar… dan wél met de speciale witte sint-handschoenen die er bij liggen… En gelooft u meester: de kinderen nemen dit héél serieus.

Groet,