… een nieuwe wenner.

Na een hectische tijd, waarin veel administratie bijgewerkt, rapporten geschreven en gesprekken gevoerd zijn, was het tijd om een beetje bij te komen. Dacht hij.

Vanmorgen vroeg stond er een nieuw kind in zijn lokaal. En, juist op zo’n dag blijkt een normaal zo rustig kringritueel toch niet helemaal zo rustig. Stuiterende kinderen, zelfs een kind dat tijdens die kring in de broek plast. Het nieuwe kind bekeek het en werd er niet vrolijker van, net als meester trouwens.

Toen het nieuwe kind samen met een ouder kind naar de WC was gegaan en meester het toch wat lang vond duren, bleek het dat het nieuwe kind zat te huilen op de pot. Naar huis wilde ze, naar mama. Meester stelde haar gerust en hield haar voor dat het een leuke ochtend zou gaan worden. Heus.

Omdat de gemoederen wat hoog dreigden op te lopen, besloot meester in plaats van meteen te gaan werken even kort naar buiten te gaan. Met een klein laagje sneeuw hoopte hij iedereen, en zichzelf, weer wat adem te geven. Totdat de kinderen de gang op gingen om hun jassen te pakken. Net op dat moment liep de moeder van het kleine wennertje over de gang, zij werd rondgeleid door een ervaren schoolmoeder, die haar alle ins and outs van de school toevertrouwde. Meester kreeg het benauwd, besloot direct dat als het wennertje het hiermee te kwaad zou krijgen, zij dan maar weer mee met moeder zou mogen en we een andere keer een proefochtend moesten plannen. Wie schetste zijn verbazing toen het kleintje haar mama een paar flinke pakkerds gaf en dapper in de rij aansloot om naar buiten te gaan?

Aan het eind van de ochtend gingen de kinderen gymmen en ook dat ging van een leien dakje. In de afsluitende kring stak een ouder meisje haar vinger op en zei het volgende:

- ‘Meester, ik vind dat … vandaag op haar allereerste wendag een súperkanjer was!’

En dat was ze. Dat oudere meisje ook trouwens.

Groet,